Klaar met vluchten

Het is zo ontzettend vermoeiend om altijd zo onrustig te zijn van binnen. Zo erg dat je graag aan het leven wilt ontvluchten. Op zwakke momenten sta ik mentaal boven op een hoog gebouw. Klaar om te springen. Klaar voor rust. Maar het is nog niet mijn tijd.

Het gevoel van willen opgeven, op het enige wat je zelf in de hand hebt ‘het leven’, is beangstigend. Toen mijn beste vriend 2 jaar geleden is omgekomen bij een ongeluk op vakantie, dacht ik dat mijn leven klaar was. Ik voelde mij verloren zonder hem. Ik heb altijd gedacht “als hij gaat, ga ik ook”. Maar toen het echt gebeurde zag ik het anders. Hij zou juist willen dat ik doorga met mijn leven. Hoeveel pijn het ook kan doen. Ik moet door. Als ik het niet voor mijzelf kan, doe ik het voor hem.

Ik sta mentaal altijd op dat hoge gebouw. Wankelend van de hoogtevrees, de constante angst die als een rode draad door mijn leven zit verweven. In mijn gedachten ben ik klaar om te springen, klaar om de rust te omarmen die op mij wacht aan de voet van dit hoge gebouw. Ik voel een hand, verstrengeld met de mijne. Het is mijn vriend, Tomas, de liefde van mijn leven. Ik houd zijn hand stevig vast en ga aan de rand staan. Ik heb mijn rust gevonden in hem en met hem spring ik van dit hoge gebouw af. Samen maken we de sprong in het diepe. Het voelt eindelijk niet meer zo eng. Wetende dat we samen op de grond zullen landen, klaar om het volgende gebouw te beklimmen. Boven aan dat gebouw zullen wij samen staan. Genietend van het uitzicht. Het uitzicht op onze toekomst samen.

Soms kan het nog zo verleidelijk zijn om een eind aan je pijn te maken door je leven te beëindigen. Maar zo lang het niet jouw tijd is, zal je nooit zo ver komen. Als het niet je tijd is zal je blijven strijden voor wat er speelt en nog komen gaat. Don’t take the easy way out. Het uitzicht is zo mooi. Er hangt nu nog mist, want we weten nog niet hoe de toekomst er uit zal gaan zien. Maar het is de moeite waard.

Ik ben zelf het gebouw beklommen. En ik kom er zelf weer van af. Soms met een beetje hulp, soms helemaal op eigen kracht. Maar ik zal altijd weer beneden komen, met beide benen stevig op de grond, zonder de makkelijke weg te kiezen.


Ik heb meerdere momenten moeite gehad met dit onderwerp en nooit de juiste woorden kunnen vinden om het mee te beschrijven. Dit stuk is niet bedoeld om mensen te laten schrikken maar juist om te laten zien dat het oké is om erover te praten en hulp te zoeken. Je hoeft niet alles alleen te doen en er zijn mensen opgeleid om je te helpen met dit soort situaties. Maak daar gebruik van als je merkt het niet alleen aan te kunnen. Het maakt je sterker dan dat je de makkelijke weg kiest.

Ik hoop mensen met dit stuk te inspireren om uit te komen voor hun problemen. Hulp te zoeken wanneer dit nodig is. Het komt echt niet allemaal aanwaaien maar als je zelf geen stappen zet zal je nooit komen waar je graag wilt zijn. Kleine stapjes.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.